Groeps-giveaway!

Nou, is dat even leuk! Een tijdje geleden, net na mijn blog over waarom weggeven zo leuk is, riep @Zjizjipke op twitter op om mee te doen aan een groeps-giveaway.
Daar had ik natuurlijk wel zin in. Ik heb de afgelopen weken een leuke enveloppe vol knutsel/crea materiaal verzameld. Dat kwam nog een extra goed uit, want ik ben natuurlijk onze verhuizing aan het voorbereiden. Dus dat ruimt meteen lekker op 😉

De inhoud van de enveloppe is een verrassing. Ik heb er van alles en nog wat inzitten en als je mij een beetje kent, weet je dat je die gok wel nemen kunt 😉
Ook heb ik een kinderenveloppe gemaakt, voor kinderen van peuter/kleuter leeftijd.

Hoe doe je mee?

Laat een reactie achter hieronder en vertel welke enveloppe je graag zou willen. Over 3 trek ik lootjes en hoor je meer!

Enne, het is niet voor niks een groeps-giveaway! Neem eens een kijkje bij de andere bloggers die meedoen voor meer leuke give-aways!

http://www.epsiej.wordpress.com 

http://candy-addict.org 

http://www.frutselke.nl

http://www.mijnthuisgevoel.nl

renskecreatief.blogspot.com 

yourdailyintake.com 

http://misshoneybird.blogspot.nl/ 

http://www.artasja.com 

zjizjipke.blogspot.com

Autisme enzo

Tja. Autisme dus.

Hoe dat dan toch in mijn leven kwam….

De man liet het uitzoeken, want vermoedens ( ook van mij ) en vastlopen en algehele ongelukkigheid en een extreme vorm van ‘misunderstood’ . Het vonnis was Asperger. Al heet dat nu dan niet meer specifiek asperger, wij noemen dat natuurlijk wel gewoon zo. Bij de Asperger kwam een belachelijk hoog IQ, vele puzzelstukjes die op zijn plaats vielen en tja en niks eigenlijk. Want na het eerste besef van ‘ ok, dit gaat nooit meer over’ ging ons leven natuurlijk gewoon weer door. Voor de man een grote opluchting vooral.

Op het vonnis-moment hadden wij 1 kind, een tweede onderweg. Dat oudste kind leek in de jaren die volgde toch wel steeds meer op zijn vader. Op school liep hij vast, in oktober al terwijl het schooljaar eind augustus startte. En dan. En toen. Het belachelijk hoge IQ dat uit de eerste testen kwam verbaasde niet. Ook de voorsprong niet. Net als de sociale onhandigheid.

En toen pas werd het een probleem. Ik sneeuwde zelf helemaal onder in de winter van 2012. Zwanger van de derde, de ondankbare baan als gastouder, het oneindige voorbereiden op en karren trekken werd teveel. Mijn gezin, met de 2 bijzondere mannen en de 2 meisjes waarvan er 1 nog geboren moest worden hadden meer verdiend dan een regelaar die het niet meer geregeld kreeg.

Dus ik zegde de baan op, stelde paal en perk aan wat er van mij gevraagd kon worden, kreeg nog een kind en zocht de rust. En dat hielp. De man zocht en vond een nieuwe baan, begon een volgende studie en vond zijn weg in zijn rol als kostwinner. Hij vindt zijn weg in zijn vaderschap steeds meer en beter.

De zoon werd steeds ongelukkiger. Voor hem zochten we een nieuwe school. In een nieuwe plaats. Een grotere plaats met opties. Voor hem, maar ook voor mij.

Dus nu wordt er verhuisd. Dat levert op dit moment 2 mannen op die, ver uit hun comfort zone, niet zo lekker functioneren. Maar met hoop voor de toekomst, veel, veel meer dan nu.

En weet je, zo’n enorm bijzonder gezin zijn we ook weer niet. Ja, er zijn labels enzo. Maar overal is er wel iets. Ik ben trots op ons.

RAK, waarom weggeven zo leuk is.

Ik hou ervan. Ik pas het zoveel mogelijk toe in mijn leven. Ik maak er een doel van. Ik leef ernaar.

RAK, random acts of kindness . Zomaar iets leuks doen voor een ander.

Voor mij is dat heel erg belangrijk. Ik vind het zo fijn om iets weg te kunnen geven, te maken, te doen voor een ander. Ooit was er een tijd dat ik afhankelijk was van de kindness van anderen. De onderbroeken die de moeder van een vriendin voor me kocht toen ik als 16-jarige bijna niks meer had, heb ik nog. Ze staan voor mij symbool voor de dingen die ik belangrijk ben gaan vinden in mijn leven.

Ik leef heel bewust, dat wil zeggen, ik sta heel erg stil bij waar ik ben en hoe dat komt. Ik ben dankbaar voor het geschenk van een nieuw leven wat ik toch nog mocht krijgen. Want dat was helemaal niet zo vanzelfsprekend. Dat ik er wel mag zijn en zelfs een gezin heb gekregen maakt me intens dankbaar  & gelukkig.
En dus geef ik. Wat ik kan missen, waarvan ik weet dat een ander het nodig heeft of goed kan gebruiken. Zomaar. Nou ja, niet helemaal zomaar dus. Elke RAK is een teken van dankbaarheid in de richting van de mensen die het ooit de moeite waard vonden hetzelfde te doen voor dat jonge meisje wat ik toen was.

Als je wel eens iets van mij gekregen hebt en je voelt je er nog een beetje raar over dat je er niks voor terug hebt hoeven doen, kijk dan eens om je heen. Is er iemand om je heen die iets goed kan gebruiken wat jij hebt liggen? Geef het weg. Denk er niet verder over na en breng het langs of stuur het op. Dat zou mij in ieder geval heel erg blij maken.

PIF Even voor de gezelligheid

Ik deed mee aan de PIF (pay it forward ) van Maaike ( http://maaikoe.blogspot.nl/ )
en kreeg een enorm leuk pakketje spulletjes.
image

Ik ben er erg blij mee, het past helemaal bij mijn nieuwe hobby, post versturen. Sinds kort ben ik daar helemaal aan verslingerd en maak ik heel graag leuke pakjes om te versturen aan wie dat maar wil.

De voorwaarde van meedoen aan een PIF is natuurlijk dat je zelf ook iets leuks gaat weggeven. Dus, heb je zin in leuke post het komende jaar, geef je dan op met je emailadres. De eerste 5 mensen die zich opgeven kunnen het komende jaar iets leuks verwachten.

Worstelen

Dus ik worstel. Het stormt in mijn hoofd, hard en niet te stoppen. Ik klamp mij wanhopig vast aan de dingen die ik ken en waarvan ik weet dat ze me redden. Het dubbele is altijd dat deze dingen zoveel energie kosten. En als het stormt is de energie schaars. Ik voelde het al gebeuren. Het is altijd hetzelfde.

Zoals altijd zoek ik naar de oorzaken. Ik sla ze op in mijn hoofd zodat de laatjes gevuld raken voor de volgende keer dat ik in zo’n situatie kom. Rationeel weet ik precies hoe ik alles moet doen en hoe ik hier uit moet komen.

Het kind in mij schreeuwt om hulp. Help me dan, alsjeblieft. Laat me niet vallen. Maar tegen wie schreeuw ik eigenlijk? En wie kan me helpen?

Dus ik haak, knutsel, kus mijn kinderen 1000x . Zorg voor goede voeding, regelmaat in mijn dagen. Ik doe het. Allemaal. Voor die drie. Maar ik zou zo enorm extreem wanhopig willen dat iemand me zou redden. Zoals ik vroeger al wilde dat iemand me kwam redden, toen alles helemaal zwart was en pijn en verdriet en ziek. Toen ik klein was. 2 jaar oud, 5 jaar oud, 8 jaar oud, 16 jaar oud.

En ja, ik ben dankbaar voor wat er wel is, ook als ik worstel. En ik weet dat het over een paar dagen weer beter gaat, dat ik weer licht zie aan het eind van de tunnel en daar in hoog tempo naar toe ren. Voor die drie. Voor die drie doe ik alles.

Over hoe knutselen mij gered heeft.

Knutselen, dat is iets wat ik graag doe. Al jaren.

Vroeger op school niet hoor. Ik had er best een hekel aan en kon er ook niet zoveel van eigenlijk. Ja, prachtige dingen had ik in mijn hoofd, maar in de praktijk eindigde het altijd met vingers vol lijm en overal papier.

Tot het een noodzaak werd. Iets wat ik nodig had om gezond te blijven. Mentaal dus.

Toen ik 16 was en uit huis geplaatst werd, bestond ik zo ongeveer alleen uit woede. Mijn automatisch afweergeschut was heel scherp afgesteld, klaar om iedereen af te schieten. Begeleiding stelde tekenen voor, verven, op grote vellen, groter dan ik zelf. En ik wilde niet, dus ik deed het toch, want zo gaat dat als je uit zo’n thuis komt.

Vellen vol met krassen, met niks, met zwart. Maandenlang. Hompen klei die alleen gekneed werden en weer hompen klei werden, papier dat kapot ging van het teveel aan water en teveel aan verf.

Totdat dat niet meer zo was. Tot er kleur kwam en rust. En de regenboog op mijn papier verscheen. En de klei een kat werd. En het zwart verdween.

En dat is zo gebleven. Als er teveel zwart is, als ik iedereen om me heen afschiet ( niet mijn kinderen, nooit mijn kinderen), dan pak ik iets. Papier. Of wasco. Of klei. En ik maak.

 

En ik durf te maken inmiddels. Een rokje voor de peuterdochter, een mutsje voor de babydochter, een vest voor de zoon. Want zij zijn mijn mooiste knutsels ❤ . En misschien zijn zij uiteindelijk ook wel degenen die mij het meest gered hebben.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

DAAR BEN IK DAN

  • Hier begint het.

Ik vertel je over mijn nieuwe leven. Onderweg vertel ik je ook over mijn oude leven. En alles daar tussenin.

En daarom vertel ik je eerst over mijn dag. Want per slot van rekening moeten wij elkaar nog wel wat beter leren kennen.

Vandaag was een gewone dag. Met nog 3 weken doorploeteren voor de vakantie begint was de kleuterzoon maar moeilijk uit bed te krijgen.

De babydochter sliep maximaal 10 minuten achter elkaar, de hele dag door.  Ik prijs me gelukkig met mijn draagdoek.

De peuterdochter liep de hele dag vol verhalen achter me aan. Ze houdt van het leven. Dus we maakten mooie kettingen voor haar.

Tussen de kinderen door liepen we 4 keer van&naar school, draaide ik tig wassen, draaide het huishouden en kookte een maal.

We kregen leuke post, ik knutselde met de kinderen en voor mezelf en de kleuterzoon kreeg zijn eerste uitnodiging voor een feestje. Wat in zijn geval heel bijzonder is. Maar daarover later meer. Er werd modder gemaakt, gefietst en een schaaf op de knie gevallen.

Kortom, een heel normale dag. Er zijn dagen bij dat het bijna normaal lijkt.