Een enorm bitter zeur-blog

Wees gewaarschuwd, ik ga mijn hart luchten. Maar echt. Dus lees het maar niet. Of wel. Maar weet dat het niet mooi gaat zijn.

Vorige week werd de mooie zoon 5. Vijf!

Omdat hij nogal onvoorspelbaar reageert op drukte en in het middelpunt van de belangstelling staan, hadden we oog op eerdere ervaring, de drukte en spanning van een verhuizing en een nieuwe school en nog meer van dat, ervoor gekozen geen ‘grote mensen feest’ te vieren. In overleg met de zoon natuurlijk. Zoals altijd, want dat is wat we doen.

De zondag voor zijn verjaardag toog ik met kinderen ( en zonder man, want die kan dat niet. Maar echt niet. ) naar een lokaal krijspaleis ( voor de niet-ouders onder ons; dat is een binnenspeeltuin met enorme klimtoestellen en ballenbakken. De droom van kinderen en de nachtmerrie van ouders 😉 ) . Ik trakteerde op patatjes en sap en had een mini-feestje met de kinders.

De volgende dag was hij echt jarig. Dus zingen, cadeautjes van de zusjes en dan ’s avonds cadeautjes van papa en mama. Met oog op de a.s. verhuizing en verbouwing kreeg hij echt ( http://www.toolkids.nl) gereedschap. De schoonouders ( aan wie ik misschien ooit wel een blog wijd en dan vooral aan de complexe relatie) kwamen ’s avonds. De taart werd tot dat moment bewaard. Zij gaven de boor. ( dwz, die was op hun verzoek door mij gekocht, bleek toen boven hun budget terwijl dat van te voren besproken was en werd toen voor slechts de helft door hun betaald. Maar hee, hij kreeg de boor van opa&oma. Dat is ook belangrijk. Zei ik al ‘bitter’ 😉 ) De boor dus. Die enige instructie vroeg. Want de zoon werd 5, geen 50. Waarop de schoonvader ipv met plezier zijn kleinzoon instructie te geven, mij (weer eens) de volle laag gaf over de belachelijkheid van mijn linkse ideeen. Ja ja, gereedschap aan kinderen geven is links. Dat u het even weet. Zei ik al ‘bitter’ . Ik liet het over me heen komen. Net als al die andere keren. Want tja, opa van mijn kinderen enzo. De man nam het voor me op hoor, zeker. Dat doet hij. Hij is namelijk blij met mij ( en ik met hem ) al kunnen de schoonouders zich daar nu eenmaal niks bij voorstellen. Maar goed. Tot dat punt was het een herhaling van zetten natuurlijk.

Tot hij zei;’ Kom, we gaan’ en de zoon angstig riep; ‘ En mijn taart dan opa’ . En toen ging ik dood van binnnen. Maar echt. De foto’s van de zoon met zijn taart gooide ik het liefst weg. Ongelooflijk hoeveel pijn dat doet. En natuurlijk bleef de schoonvader zitten. Want ik zei;’ Niet voor mij, maar voor hem. Je houdt toch ook van hem’ .

De volgende dag vertelde de zoon zich niet erg jarig te hebben gevoeld. Wat ik begrijp. Maar zo intens graag voor hem wilde oplossen. Toen hij op school was drong het tot me door dat ik het fout gedaan had. Maar echt. Ik(wij) heb hem te weinig keuze gelaten, te weinig gekeken naar zijn behoefte. Er had een ‘grote-mensen-feest’ moeten zijn en wij hadden hem daarin moeten begeleiden. Het is de man niet ( die zelf tot dit punt gekomen is) hij is een pukkie van 5 die gewoon normaal wil zijn. Sinds dat moment ben ik mijn plezier in alles wel wat verloren. Ik zeg eerlijk, ik functioneer maar half en weet niet of ik mezelf dit kan vergeven. Dit is Niet wat ik wil met mijn opvoeding. Ik heb mijn kind Niet serieus genomen. Ja, wel goede bedoelingen, maar dikke planken die missloegen. Op het hoofd van mijn mooie kind. En ja, de schoonvader heeft uiteraard ook een aandeel, maar daarbuiten had ik gewoon Veel Beter moeten nadenken.

Zijsprong;
Het afgelopen jaar is ons kennissen en vrienden bestand flink uitgedund. Door de complexheid van de gezinssituatie. Door de botte horkerigheid van de man. Die echt wel leuk is, u moet hem even kennen 😉 . Door de onhandigheid van de zoon. Die ook echt wel leuk is, u moet hem even kennen. Misschien denkt u wel, schrijfster van dit stuk is misschien zelf ook wel een naar mens. Wie weet….. Ik denk zelf dat het wel meevalt. Ik denk wel dat ik een beetje stuk ben, dat wel. En ook dat het allemaal wel eens anders had kunnen aflopen, dat ook. Toen ik ooit op een reunie kwam van waar ik woonde toen ik 16 was, waren er het trieste aantal van 3 ex-bewoners, inclusief mijzelf. De rest was dood. Maar echt. Want het valt niet mee om vrolijk door te leven als alles zo zwart is. Dus ja, stuk ben ik wel.

De zoon trakteerde dinsdag tot zijn grote genoegen. Hij wilde een berg cake, die kreeg hij. Geen gezonde traktatie, gewoon, cake. Omdat hij dat wilde. HEt kinderfeest. Tja, daar zat voor mij nogal wat spanning op zoals u misschien begrijpt. Maar het werd een succes. De zoon was totaal niet zelfbepalend, liet zich leiden, had enorm veel plezier. De cadeautjes van de gasten waren hartverwarmend. Overduidelijk over nagedacht, door moeder of kind. Ik was onder de indruk van het wilde dieren boek ( want B houdt zo van dieren he ) , van het ‘weetjes-kwartet-spel’ ( want B kan al zo goed lezen en hij houdt van weten ) van de stenen beker ( want B houdt van warme chocolademelk ) enz. Het was gezellig, knus. De kinders hebben heerlijk gespeeld. Ze waren zo lief, zo met elkaar. Ik heb enorm goed gekeken naar B en wijze lessen geleerd. Want nee, dat middelpunt van de belangstelling is niet zijn ding, maar in zijn eentje tussen de drukte redt hij het prima. Hij  geniet. Zolang er op hem maar geen beroep gedaan wordt, is het juist fijn voor hem. De zusjes werden ook moeiteloos opgenomen in het feestgedruis. Kleutermeisjes icm een peuter en een baby is een succesrecept. Of tenminste, dat was het bij ons. De kleuter was moe, voldaan, blij. Keek nog maar eens ‘Cars’ om bij te komen en ging gelukkig naar bed. Gelukkig maar.

Zijsprong;
Juist rondom dit gedoe raakte ik verstrikt in een gedoetje ergens op de social media. Lekker handig van mij. Ik hou van social media. Ik heb daar een heel ‘leven’ eigenlijk. Ik geniet van de contacten, van alles wat het me al bracht.
Maar dom genoeg zat ik niet op mijn typ-vingers toen iets mij raakte. En dat had ik wel moeten doen. Gratis tip; Laat je niet verleiden tot online discussies of ruzies. Je zal dat soort dingen niet uit kunnen praten zoals een ‘normale’ ruzie, met koffie of wijn op de bank. Nee, je moet het doen met platte tekst. En dat gaat bijna niet. Je kunt je punt niet maken, komt niet tot een punt van ‘opgelost’ . En erger nog; mensen kiezen een kant. Dat gebeurt, want we zijn allemaal mensen. Dus je fijne sociale media omgeving is daarna niet meer wat het was.
En dus zat ik te huilen in een hoekje omdat niemand aan B’s verjaardag had gedacht. Nou ja, bijna niemand, eerlijk is eerlijk. Dat gaat gewoon te ver, zoiets vrijblijvends zou niet zoveel pijn mogen doen.  Dus ook op dit gebied leerde ik wijze lessen.

Al met al ben ik mijn levenslust een beetje verloren. Niet door het social media gedoetje hoor, dat was alleen een vervelende struikel op een onhandig moment. Maar wel doordat ik me een enorm slechte moeder voel en dat mijn kind zo’n rotverjaardag heeft gehad. En eerlijk? Ik weet niet hoe ik dat op moet lossen en ik weet ook niet hoe ik mijn levenslust terug moet krijgen.  Ik ben zo’n door-ren-type en dat is dus wat ik doe. Ik doe nep. Want ik ben echt een beetje doodgegaan vanbinnen.

Zonder overlezen, post.

Advertenties

3 gedachtes over “Een enorm bitter zeur-blog

  1. Jezelf voelen doodgaan.. is geen leuk gevoel voor je. Probeer even niet te rennen, even stil te staan. Ik hoop dat je de kracht daarvoor vind.
    Liefs, Veerle

  2. hè meid, wat een ellende allemaal als ik dat zo lees.
    Misschien dan wel geen complimentje van de schoonouders, maar wel 1 van mij. Wat een super leuk idee zeg, dat echte gereedschap voor kinderen. Jammer dat mijn Kleine Man pas 3 wordt in december. Mocht het zijn 5e verjaardag zijn geweest was dit zeker een goed plan.
    En wat heerlijk dat Zoon het zo naar zijn zin heeft gehad op zijn kinderfeest. Kei goed en lief van je dat jij daarvoor de binnenspeeltuin getrotseerd hebt. Krijspaleis is gewoon echt een goede omschrijving voor die dingen, verschrikkelijk. Meis is hier al ruim een jaar teleurgesteld dat vriendinnetje Q wel haar feest in zo’n hels ding mag houden en zij dat niet mag van mij.
    Maar wat vervelend dat je nu het idee hebt dat je het niet goed aan hebt gepakt met de verjaardagsplannen door geen grote mensen feest te geven. Helaas weet je zo’n dingen altijd achteraf pas. En dan is het heel makkelijk om te zeggen dat het niet goed was, met de nieuwe ervaring die je hebt. Kun je met zoon misschien kijken om alsnog een feestje te doen binnenkort? Dat je hem uitlegt dat nog een keer jarig zijn niet kan, maar dat jullie nog wel iets speciaals kunnen doen alsnog?
    Nou ja, al heb je helemaal niets aan al mijn geratel, dan hoop ik dat het je in ieder geval geholpen heeft om je verhaal van je af te schrijven. 😉

    Liefs, Pauline

  3. Ik denk dat iedere moeder wel eens dat gevoel heeft van: shit, ik heb het helemaal verkeerd gedaan en mijn kind lijdt hier nu onder. Ik herken het in elk geval heel goed.
    Wat mij helpt op zo’n moment is om mezelf voor te houden dat perfecte moeders niet bestaan, dat iedereen soms foute maakt, Grote fouten zelfs. En dat het maken van die fouten niet datgene is wat je een goede of slechte moeder maakt, maar hoe je daar vervolgens mee om gaat.
    En in jouw verhaal komt naar voren dat je dat heel goed hebt gedaan: je hebt gekeken, geobserveerd, je in je kind verplaatst en naar hem geluisterd. Je hebt kritisch naar jezelf durven kijken en bedacht waar het niet goed ging en wat je de volgende keer anders zou kunnen doen. Dus dat zit allemaal wel goed.
    Nu alleen nog dat ene kleine dingetje van jezelf vergeven. Het moeilijkste dat er is. Wat je alleen zelf kan doen en waar niemand je bij kan helpen.
    Ik hoop echt dat het je lukt. Je verdient het!
    Liefs,
    Audrey

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s