Dag dorp

Dag dorp, ik ga je verlaten.
Met alles wat zo goed leek en zo mooi.
Met groen en stille straten.
Met ons kent ons en al heel lang ook.

Dag dorp, wij passen niet.
Met je doe maar gewoon en wijk niet af.
Met je wat zullen de buren denken.
Met je lege speeltuinen in vakanties.

Dag dorp, ik ga zonder spijt.
Het was mooi hoe het begon
en het is jammer hoe het ging.
Ik pas niet en ga niet passen.

Ik heb het geprobeerd.
Van knutselclub tot sportweek.
Maar raar is raar.
Dat blijkt maar weer.

Ongeschikt om in te blenden.
Ongeschikt voor koffie met de buren
en buurtbbq’s.
Ongeschikt voor zo opvallend en zo anders.

Dag dorp, ik ga je verlaten.
Nog even en dan kan ik de
beknelling achter me laten
Klaar, voor een nieuw begin.

Ademhalen. Over vakantie en meer

Bij ons is de herfstvakantie begonnen. We waren er wel weer aan toe ๐Ÿ™‚ . Niks is zo fijn als alle kuikentjes onder mijn vleugels en de knusse rust van het niks moeten, niks hoeven.

We gaan in ieder geval wel weer een flinke verhuis-slag maken. De kinderen vinden het heerlijk om mee te helpen en worden al echte pro’s. Er staan ook nog een aantal klusjes op het programma waar de zoon lekker mee mee kan helpen met zijn nieuwe gereedschap.

En hoe komen we verder de dagen door? Hier een lijstje waar je iets aan hebt misschien.

– Spelen & picknicken in de tafeltent
– Cakejes bakken
– Zoutdeeg maken
– Kastanjes zoeken en een spinneweb maken
– Spelen met een bak ongekookte ( ja, ik zeg t er maar even bij ๐Ÿ˜‰ ) macaroni en schepjes
– Met het theeserviesje spelen ( echt water erin en koekjes erbij )
– Een zelfgekozen recept maken
– Appelmoes maken
– Een pompoen halen en tot soep maken
– Herfstblaadjes stempelen
– Voorlezen, urenlang
– De treinbaan door de hele woonkamer leggen
– Iedere dag lekker naar buiten, regen of niet. Lekker laarzen aan en plassen stampen is ook fijn.

Zulke lekkere samen-dagen werken altijd helend, rustgevend. Dus we verheugen ons vooral op het samenzijn.

Een enorm bitter zeur-blog

Wees gewaarschuwd, ik ga mijn hart luchten. Maar echt. Dus lees het maar niet. Of wel. Maar weet dat het niet mooi gaat zijn.

Vorige week werd de mooie zoon 5. Vijf!

Omdat hij nogal onvoorspelbaar reageert op drukte en in het middelpunt van de belangstelling staan, hadden we oog op eerdere ervaring, de drukte en spanning van een verhuizing en een nieuwe school en nog meer van dat, ervoor gekozen geen ‘grote mensen feest’ te vieren. In overleg met de zoon natuurlijk. Zoals altijd, want dat is wat we doen.

De zondag voor zijn verjaardag toog ik met kinderen ( en zonder man, want die kan dat niet. Maar echt niet. ) naar een lokaal krijspaleis ( voor de niet-ouders onder ons; dat is een binnenspeeltuin met enorme klimtoestellen en ballenbakken. De droom van kinderen en de nachtmerrie van ouders ๐Ÿ˜‰ ) . Ik trakteerde op patatjes en sap en had een mini-feestje met de kinders.

De volgende dag was hij echt jarig. Dus zingen, cadeautjes van de zusjes en dan ’s avonds cadeautjes van papa en mama. Met oog op de a.s. verhuizing en verbouwing kreeg hij echt ( http://www.toolkids.nl) gereedschap. De schoonouders ( aan wie ik misschien ooit wel een blog wijd en dan vooral aan de complexe relatie) kwamen ’s avonds. De taart werd tot dat moment bewaard. Zij gaven de boor. ( dwz, die was op hun verzoek door mij gekocht, bleek toen boven hun budget terwijl dat van te voren besproken was en werd toen voor slechts de helft door hun betaald. Maar hee, hij kreeg de boor van opa&oma. Dat is ook belangrijk. Zei ik al ‘bitter’ ๐Ÿ˜‰ ) De boor dus. Die enige instructie vroeg. Want de zoon werd 5, geen 50. Waarop de schoonvader ipv met plezier zijn kleinzoon instructie te geven, mij (weer eens) de volle laag gaf over de belachelijkheid van mijn linkse ideeen. Ja ja, gereedschap aan kinderen geven is links. Dat u het even weet. Zei ik al ‘bitter’ . Ik liet het over me heen komen. Net als al die andere keren. Want tja, opa van mijn kinderen enzo. De man nam het voor me op hoor, zeker. Dat doet hij. Hij is namelijk blij met mij ( en ik met hem ) al kunnen de schoonouders zich daar nu eenmaal niks bij voorstellen. Maar goed. Tot dat punt was het een herhaling van zetten natuurlijk.

Tot hij zei;’ Kom, we gaan’ en de zoon angstig riep; ‘ En mijn taart dan opa’ . En toen ging ik dood van binnnen. Maar echt. De foto’s van de zoon met zijn taart gooide ik het liefst weg. Ongelooflijk hoeveel pijn dat doet. En natuurlijk bleef de schoonvader zitten. Want ik zei;’ Niet voor mij, maar voor hem. Je houdt toch ook van hem’ .

De volgende dag vertelde de zoon zich niet erg jarig te hebben gevoeld. Wat ik begrijp. Maar zo intens graag voor hem wilde oplossen. Toen hij op school was drong het tot me door dat ik het fout gedaan had. Maar echt. Ik(wij) heb hem te weinig keuze gelaten, te weinig gekeken naar zijn behoefte. Er had een ‘grote-mensen-feest’ moeten zijn en wij hadden hem daarin moeten begeleiden. Het is de man niet ( die zelf tot dit punt gekomen is) hij is een pukkie van 5 die gewoon normaal wil zijn. Sinds dat moment ben ik mijn plezier in alles wel wat verloren. Ik zeg eerlijk, ik functioneer maar half en weet niet of ik mezelf dit kan vergeven. Dit is Niet wat ik wil met mijn opvoeding. Ik heb mijn kind Niet serieus genomen. Ja, wel goede bedoelingen, maar dikke planken die missloegen. Op het hoofd van mijn mooie kind. En ja, de schoonvader heeft uiteraard ook een aandeel, maar daarbuiten had ik gewoon Veel Beter moeten nadenken.

Zijsprong;
Het afgelopen jaar is ons kennissen en vrienden bestand flink uitgedund. Door de complexheid van de gezinssituatie. Door de botte horkerigheid van de man. Die echt wel leuk is, u moet hem even kennen ๐Ÿ˜‰ . Door de onhandigheid van de zoon. Die ook echt wel leuk is, u moet hem even kennen. Misschien denkt u wel, schrijfster van dit stuk is misschien zelf ook wel een naar mens. Wie weet….. Ik denk zelf dat het wel meevalt. Ik denk wel dat ik een beetje stuk ben, dat wel. En ook dat het allemaal wel eens anders had kunnen aflopen, dat ook. Toen ik ooit op een reunie kwam van waar ik woonde toen ik 16 was, waren er het trieste aantal van 3 ex-bewoners, inclusief mijzelf. De rest was dood. Maar echt. Want het valt niet mee om vrolijk door te leven als alles zo zwart is. Dus ja, stuk ben ik wel.

De zoon trakteerde dinsdag tot zijn grote genoegen. Hij wilde een berg cake, die kreeg hij. Geen gezonde traktatie, gewoon, cake. Omdat hij dat wilde. HEt kinderfeest. Tja, daar zat voor mij nogal wat spanning op zoals u misschien begrijpt. Maar het werd een succes. De zoon was totaal niet zelfbepalend, liet zich leiden, had enorm veel plezier. De cadeautjes van de gasten waren hartverwarmend. Overduidelijk over nagedacht, door moeder of kind. Ik was onder de indruk van het wilde dieren boek ( want B houdt zo van dieren he ) , van het ‘weetjes-kwartet-spel’ ( want B kan al zo goed lezen en hij houdt van weten ) van de stenen beker ( want B houdt van warme chocolademelk ) enz. Het was gezellig, knus. De kinders hebben heerlijk gespeeld. Ze waren zo lief, zo met elkaar. Ik heb enorm goed gekeken naar B en wijze lessen geleerd. Want nee, dat middelpunt van de belangstelling is niet zijn ding, maar in zijn eentje tussen de drukte redt hij het prima. Hijย  geniet. Zolang er op hem maar geen beroep gedaan wordt, is het juist fijn voor hem. De zusjes werden ook moeiteloos opgenomen in het feestgedruis. Kleutermeisjes icm een peuter en een baby is een succesrecept. Of tenminste, dat was het bij ons. De kleuter was moe, voldaan, blij. Keek nog maar eens ‘Cars’ om bij te komen en ging gelukkig naar bed. Gelukkig maar.

Zijsprong;
Juist rondom dit gedoe raakte ik verstrikt in een gedoetje ergens op de social media. Lekker handig van mij. Ik hou van social media. Ik heb daar een heel ‘leven’ eigenlijk. Ik geniet van de contacten, van alles wat het me al bracht.
Maar dom genoeg zat ik niet op mijn typ-vingers toen iets mij raakte. En dat had ik wel moeten doen. Gratis tip; Laat je niet verleiden tot online discussies of ruzies. Je zal dat soort dingen niet uit kunnen praten zoals een ‘normale’ ruzie, met koffie of wijn op de bank. Nee, je moet het doen met platte tekst. En dat gaat bijna niet. Je kunt je punt niet maken, komt niet tot een punt van ‘opgelost’ . En erger nog; mensen kiezen een kant. Dat gebeurt, want we zijn allemaal mensen. Dus je fijne sociale media omgeving is daarna niet meer wat het was.
En dus zat ik te huilen in een hoekje omdat niemand aan B’s verjaardag had gedacht. Nou ja, bijna niemand, eerlijk is eerlijk. Dat gaat gewoon te ver, zoiets vrijblijvends zou niet zoveel pijn mogen doen.ย  Dus ook op dit gebied leerde ik wijze lessen.

Al met al ben ik mijn levenslust een beetje verloren. Niet door het social media gedoetje hoor, dat was alleen een vervelende struikel op een onhandig moment. Maar wel doordat ik me een enorm slechte moeder voel en dat mijn kind zo’n rotverjaardag heeft gehad. En eerlijk? Ik weet niet hoe ik dat op moet lossen en ik weet ook niet hoe ik mijn levenslust terug moet krijgen.ย  Ik ben zo’n door-ren-type en dat is dus wat ik doe. Ik doe nep. Want ik ben echt een beetje doodgegaan vanbinnen.

Zonder overlezen, post.

5 jaar

5 jaar wordt hij. Mijn grote mooie kind. Mijn ontzettend lieve superkleuter. Mijn allesweter en allesvrager.

5 jaar moederschap ook. 5 jaar waarin ik alles over mezelf leerde, waarin ik zo enorm en intens genoot van het nieuwe wat ik mocht meemaken. 5 jaar moeder van het mooiste en liefste jongetje van de wereld. Zielsgelukkig dat hij mij koos om zijn moeder te zijn. Dankbaar.

En ik zag hem groeien. Van kleine grote baby ( 9 pond was de kleine reus bij zijn geboorte ) tot superslanke kleuter. Van licht naar donkerblond. Felblauwe ogen die het mooiste grijsblauw werden wat ik ooit zag.

En ja, zorgen. Natuurlijk zorgen. De keer dat hij van de trap viel, van zijn fiets, van een springkussen. Alle schaafwonden, bulten, kneuzingen en plekken. De buisjes ( narcose, wat een narigheid ). De keer dat we hem kwijt waren op een druk koninginnendag-feest.
Het kleine mannetje dat zoveel bleek te kunnen en zo weinig aansluiting bleek te vinden bij zijn leeftijdsgenootjes. Gebroken moederhart.

Maar vooral, trots moederhart. ‘ Kijk mama, de zon heeft weer een nieuwe dag gemaakt’ , hij was toen net 2. Liefde, alleen maar liefde. Ik bewonder hem. Zijn manier van dingen oplossen. Hij denkt, heel veel. Hij heeft overal een theorie over, verdiept zich, dompelt zich onder. Het is een fijn kind. Prettig gezelschap. Een leuke broer. Hij mag van zichzelf zijn wie hij is, hij maakt keuzes omdat hij daarachter kan staan. Ik moedig hem aan.

Het voelt bijzonder, die vijfde verjaardag. Zijn eerste lustrum. Maar ook mijn eerste lustrum als moeder.

Ik knuffel hem plat, zoveel ik kan.

Zo, aan de vooravond van zijn verjaardag, slingers hangen al, cadeautjes zijn al ingepakt ( o, wat zou hij vinden van het gereedschap dat hij gaat krijgen ๐Ÿ™‚ ), mijmer ik. En voel ik me overspoeld door de enorme, intense liefde die ik voel voor mijn mooie grote kind.

En de winnaars zijn…..

De kleuterzoon trok de lootjes en de uitslag is….

v-eeeeertje won de kinder-enveloppe voor haar dochter. Gefeliciteerd met je 2 jarige dochter en met de enveloppe natuurlijk.

Alida Aikema won de de andere enveloppe. Gefeliciteerd!

Sturen jullie me een mailtje met je adres?

mariska.vangilst@hetnet.nl