Groeps-giveaway!

Nou, is dat even leuk! Een tijdje geleden, net na mijn blog over waarom weggeven zo leuk is, riep @Zjizjipke op twitter op om mee te doen aan een groeps-giveaway.
Daar had ik natuurlijk wel zin in. Ik heb de afgelopen weken een leuke enveloppe vol knutsel/crea materiaal verzameld. Dat kwam nog een extra goed uit, want ik ben natuurlijk onze verhuizing aan het voorbereiden. Dus dat ruimt meteen lekker op 😉

De inhoud van de enveloppe is een verrassing. Ik heb er van alles en nog wat inzitten en als je mij een beetje kent, weet je dat je die gok wel nemen kunt 😉
Ook heb ik een kinderenveloppe gemaakt, voor kinderen van peuter/kleuter leeftijd.

Hoe doe je mee?

Laat een reactie achter hieronder en vertel welke enveloppe je graag zou willen. Over 3 trek ik lootjes en hoor je meer!

Enne, het is niet voor niks een groeps-giveaway! Neem eens een kijkje bij de andere bloggers die meedoen voor meer leuke give-aways!

http://www.epsiej.wordpress.com 

http://candy-addict.org 

http://www.frutselke.nl

http://www.mijnthuisgevoel.nl

renskecreatief.blogspot.com 

yourdailyintake.com 

http://misshoneybird.blogspot.nl/ 

http://www.artasja.com 

zjizjipke.blogspot.com

Autisme enzo

Tja. Autisme dus.

Hoe dat dan toch in mijn leven kwam….

De man liet het uitzoeken, want vermoedens ( ook van mij ) en vastlopen en algehele ongelukkigheid en een extreme vorm van ‘misunderstood’ . Het vonnis was Asperger. Al heet dat nu dan niet meer specifiek asperger, wij noemen dat natuurlijk wel gewoon zo. Bij de Asperger kwam een belachelijk hoog IQ, vele puzzelstukjes die op zijn plaats vielen en tja en niks eigenlijk. Want na het eerste besef van ‘ ok, dit gaat nooit meer over’ ging ons leven natuurlijk gewoon weer door. Voor de man een grote opluchting vooral.

Op het vonnis-moment hadden wij 1 kind, een tweede onderweg. Dat oudste kind leek in de jaren die volgde toch wel steeds meer op zijn vader. Op school liep hij vast, in oktober al terwijl het schooljaar eind augustus startte. En dan. En toen. Het belachelijk hoge IQ dat uit de eerste testen kwam verbaasde niet. Ook de voorsprong niet. Net als de sociale onhandigheid.

En toen pas werd het een probleem. Ik sneeuwde zelf helemaal onder in de winter van 2012. Zwanger van de derde, de ondankbare baan als gastouder, het oneindige voorbereiden op en karren trekken werd teveel. Mijn gezin, met de 2 bijzondere mannen en de 2 meisjes waarvan er 1 nog geboren moest worden hadden meer verdiend dan een regelaar die het niet meer geregeld kreeg.

Dus ik zegde de baan op, stelde paal en perk aan wat er van mij gevraagd kon worden, kreeg nog een kind en zocht de rust. En dat hielp. De man zocht en vond een nieuwe baan, begon een volgende studie en vond zijn weg in zijn rol als kostwinner. Hij vindt zijn weg in zijn vaderschap steeds meer en beter.

De zoon werd steeds ongelukkiger. Voor hem zochten we een nieuwe school. In een nieuwe plaats. Een grotere plaats met opties. Voor hem, maar ook voor mij.

Dus nu wordt er verhuisd. Dat levert op dit moment 2 mannen op die, ver uit hun comfort zone, niet zo lekker functioneren. Maar met hoop voor de toekomst, veel, veel meer dan nu.

En weet je, zo’n enorm bijzonder gezin zijn we ook weer niet. Ja, er zijn labels enzo. Maar overal is er wel iets. Ik ben trots op ons.