Over hoe knutselen mij gered heeft.

Knutselen, dat is iets wat ik graag doe. Al jaren.

Vroeger op school niet hoor. Ik had er best een hekel aan en kon er ook niet zoveel van eigenlijk. Ja, prachtige dingen had ik in mijn hoofd, maar in de praktijk eindigde het altijd met vingers vol lijm en overal papier.

Tot het een noodzaak werd. Iets wat ik nodig had om gezond te blijven. Mentaal dus.

Toen ik 16 was en uit huis geplaatst werd, bestond ik zo ongeveer alleen uit woede. Mijn automatisch afweergeschut was heel scherp afgesteld, klaar om iedereen af te schieten. Begeleiding stelde tekenen voor, verven, op grote vellen, groter dan ik zelf. En ik wilde niet, dus ik deed het toch, want zo gaat dat als je uit zo’n thuis komt.

Vellen vol met krassen, met niks, met zwart. Maandenlang. Hompen klei die alleen gekneed werden en weer hompen klei werden, papier dat kapot ging van het teveel aan water en teveel aan verf.

Totdat dat niet meer zo was. Tot er kleur kwam en rust. En de regenboog op mijn papier verscheen. En de klei een kat werd. En het zwart verdween.

En dat is zo gebleven. Als er teveel zwart is, als ik iedereen om me heen afschiet ( niet mijn kinderen, nooit mijn kinderen), dan pak ik iets. Papier. Of wasco. Of klei. En ik maak.

 

En ik durf te maken inmiddels. Een rokje voor de peuterdochter, een mutsje voor de babydochter, een vest voor de zoon. Want zij zijn mijn mooiste knutsels ❤ . En misschien zijn zij uiteindelijk ook wel degenen die mij het meest gered hebben.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

DAAR BEN IK DAN

  • Hier begint het.

Ik vertel je over mijn nieuwe leven. Onderweg vertel ik je ook over mijn oude leven. En alles daar tussenin.

En daarom vertel ik je eerst over mijn dag. Want per slot van rekening moeten wij elkaar nog wel wat beter leren kennen.

Vandaag was een gewone dag. Met nog 3 weken doorploeteren voor de vakantie begint was de kleuterzoon maar moeilijk uit bed te krijgen.

De babydochter sliep maximaal 10 minuten achter elkaar, de hele dag door.  Ik prijs me gelukkig met mijn draagdoek.

De peuterdochter liep de hele dag vol verhalen achter me aan. Ze houdt van het leven. Dus we maakten mooie kettingen voor haar.

Tussen de kinderen door liepen we 4 keer van&naar school, draaide ik tig wassen, draaide het huishouden en kookte een maal.

We kregen leuke post, ik knutselde met de kinderen en voor mezelf en de kleuterzoon kreeg zijn eerste uitnodiging voor een feestje. Wat in zijn geval heel bijzonder is. Maar daarover later meer. Er werd modder gemaakt, gefietst en een schaaf op de knie gevallen.

Kortom, een heel normale dag. Er zijn dagen bij dat het bijna normaal lijkt.